Verhalen vertellen maakt ons als mens krachtig. Tekeningen in prehistorische grotten laten al zien hoe we dromen, hopen, samenleven en van elkaar houden. Juist die verhalen en mensen blijven ons bij, die anders zijn dan de mainstream. Verhalen die je iets leren, die verrassen, fascineren of waar je ontroerd door raakt. Theo Hendriks (No Story, No Glory) zegt hierover: ‘Storytelling is met woorden de geheugenbank vol associaties van de kijker activeren. Verhalen zijn levend en verbeeldend. Je wilt er deel van uitmaken. Zo word je betrokken deelnemer in plaats van kritisch toeschouwer.’

De meeste indruk maakt de non-verbale communicatie. Dat wat je ziet, gedrag dat je interpreteert, wat je aanvoelt. Datgene zonder de tekstballonnetjes.

In 1995 studeerde ik af op het Neorealisme, de naoorlogse Italiaanse filmstroming. Objectiviteit vind ik intrigerend. Maar film en foto’s waarmee een verhaal wordt verteld geven natuurlijk nooit een objectief beeld. We laten elkaar zien wat we willen dat de ander ziet, en waarheid is in die zin niet te vangen. ‘De schoonheid ende troost’ van beelden hebben echter een niet te onderschatten impact: de associaties, emoties of sfeer die ze oproepen kunnen redenen zijn waarom je je nog eens wilt verbinden met een mens, een omgeving of zelfs een organisatie. Of zelfs waarom mensen betrokken willen zijn bij het waarmaken van de gedroomde toekomst.

Ik fotografeer bij voorkeur op straat, in zwart-wit. Ik hou van het observeren en spiegelen. Om de kleine verhalen van de gewone mens te laten zien, de bevroren momenten die een tijdsbeeld en een landscultuur uitdrukken. Om de werkelijkheid even proberen te vangen.

Foto’s zijn bij vermelding van mijn naam open voor gebruik. Neem bij gebruik contact op. Zie icoon Creative Commons licentie.